توضیحات

جا مانده از زمان

نخستین پاره شعرهای سپیده گودرزی

بادبان را برافراشته‏اَم
من اسیرِ غمِ هجرانیِ باد
دل به طوفان زده وُ
قاتل دریا شده‏اَم…
دیده‏اَم، میل به لبریزیِ خــون
تنِ سرگردان‏اَم، همدمِ این موج شدَست…
ناگهان،
پوچیِ خود را خواندم
قَلمی،
مرگِ مرا امضــا زد…
حسِ مدفون شده‏اَم
بی کس وُ
تنهــا
مانـده…
نیست جایی که یادی از من
بر سرِ سنگ و مزاری بنویسد این‏جا:
«زنی از خنجرِ این آدمیان،
مُرده دل‏اَش…!»